11 mei 2010

Geachte Voorzitter en leden van de Tweede Kamer

Onderwerp: Afscheid Tweede Kamer

Na bijna 10 jaar met veel passie en plezier volksvertegenwoordiger te zijn geweest, neem ik vandaag afscheid van de Tweede Kamer. Het is mooi geweest. Als Kamerlid heb ik me vooral ingezet om iedereen, in alle buurten, de kans te geven betaalbaar en prettig te wonen en goed onderwijs te krijgen. Ik ben blij dat ik nu in Eindhoven, de stad waar ik geboren en getogen ben, als wethouder aan de slag kan gaan. De agenda blijft hetzelfde. Waar we in de Kamer echter vooral de randvoorwaarden scheppen, zal ik nu samen met bewoners, instellingen en bedrijven aan de concrete oplossingen voor concrete vraagstukken kunnen werken.

Ik werd oktober 2000 Kamerlid. Het waren de hoogtijdagen van Paars. Onvrede leek niet te bestaan. De agenda van toen, die van de economie, is weer helemaal terug, maar de toon is 180 graden anders. Want waar we toen vooral bezig waren met de vraag hoe verdelen we de groeiende welvaart, is het nu de vooral de vraag hoe we de pijn van de krimpende economie eerlijk verdelen.

Natuurlijk het is niet altijd gemakkelijk. Maar laten we niet teveel somberen. Want collega's, wat hebben we tocht eigenlijk een mooi vak. Gevraagd en ongevraagd mogen we ons overal en nergens mee bemoeien. We worden vaak met open armen ontvangen als we op werkbezoek zijn.

Maar aan één ding kon ik maar moeilijk wennen. Een Kamervraag moet blijkbaar altijd vergezeld gaan een verwijzing naar een krant of een radio of tv programma. De politiek volgt de media. We maken geen nieuws meer, maar zijn slechts de megafoon van de media. En volgens mij staat dat haaks op het wezen van een volksvertegenwoordiger. Volgens mij ben je niet een goed Kamerlid als je 's morgens net iets eerder de krant uit de bus haalt dan je collega en dat vertaalt in Kamervragen. Als volksvertegenwoordiger ben je in mijn ogen pas geslaagd als journalisten jou bellen om er achter te komen hoe de praktijk er uit ziet.
Wij zijn de volksvertegenwoordigers. Wij moeten de brug tussen politiek en samenleving blijven slaan. We moeten op onderzoek uit blijven gaan, naar echte problemen en werkende oplossingen van mensen serieus nemen. Maar ook op zoek naar de achterkant van het gelijk van alle bestuurlijke verhalen. Daarvoor zitten we hier.

Ik ben dan ook blij dat de Kamer zijn eigen onderzoeksagenda weer serieus gaat nemen. Want persoonlijk bewaar ik de mooiste herinneringen aan de onderzoeken die de Kamer zelf gedaan heeft. De Cie Dijsselbloem over het onderwijs. De Commissie Blok over integratie. En toen ik nog gewoon toeschouwer was, de Commissie van Traa.
Laten we ervoor zorgen dat de Kamer weer de plek wordt waar klokkenluiders hun verhaal willen doen. Zoals de bouwfraude ook aan het licht kwam door het werk van het duo Leers en Van Gijzel. Daarbij is het mooi als we onze onderzoekstaak weten te koppelen aan nieuwe oplossingen. Juist tegen die achtergrond vind ik het jammer dat ik het corporatieproject met Bas Jan van Bochove niet helemaal heb af kunnen maken.

Tien jaar geleden ben ik de politiek ingegaan. Mijn drijfveer was en is dat je kansen in je leven niet mogen afhangen van de plek waar je wieg toevallig heeft gestaan. Helaas is dat nog steeds het geval. Je postcode is van veel te grote invloed op je toekomst. De afgelopen 10 jaar heb ik me ingezet om die invloed kleiner te maken. Daarbij heb ik geprobeerd kansen voor de kinderen op het VMBO te verbeteren. Ik heb een bijdrage geleverd aan beperking van de huurstijging. Natuurlijk heb ik soms ook mensen op de tenen gestaan. Zoals bestuurders van corporaties en onderwijsinstellingen die zich meer zorgen leken te maken over hun eigen positie dan over de kwaliteit van het wonen of van het onderwijs. Sommige mensen dachten dat het een persoonlijke vendetta was. Ik kan die mensen geruststellen. Het ging niet om hen persoonlijk. Maar het ging om mijn ideaal iets te kunnen doen aan de postcode-samenleving. Dat was mijn drijfveer in de Tweede Kamer. En dat zal ook in Eindhoven mijn drijfveer blijven.

Ik wil iedereen hartelijk danken die het me mogelijk gemaakt heeft dit mooie werk 10 jaar te mogen doen. Zonder de bodes , zonder de beveiliging, zonder de griffie, wetgevingsjuristen en zonder de medewerkers van het restaurant was me dat nooit gelukt. Hartelijk dank daarvoor. En zonder de steun van jullie als collega's was het me nooit gelukt om meer dan 75 stemmen te krijgen voor mijn moties, amendementen en initiatiefwetsvoorstellen. Dank daarvoor.

Om met Cicero te eindigen:
“Politiek saai? Politiek is levende geschiedenis! Welk domein van menselijke activiteit brengt het edelste in de menselijke ziel boven en het meest verachtelijke? Of is zo opwindend? Of legt onze kracht en zwakheden duidelijk bloot. Saai? Je kunt net zo goed zeggen dat het leven zelf saai is”.

Het gaat jullie goed, houdoe en bedankt!

Staf Depla


Vorige pagina